Met Katyusha in Calpe - maandag

• Actua
• Fietstocht

De tweede dag Calpe. Mooi weer, zon , 17 graden en behoorlijk wat wind.
Vanmorgen "langzaam wakker" en uitgebreid keuvelen met Jef Braeckeveldt, Maxime Vantomme, Oostenrijker Pfannenberger en anderen bij het ontbijt.

Vooral Filippo Pozzato en de Rus Karpets blijken de "natuurlijke" leiders te zijn van de groep, ook naast de fiets. Katusha heeft 27 renners in dienst, 60 man in totaal inclusief personeel : een vijftal sportbestuurders, zestal mecaniciens, een trainer, paar ploegdokters, een zestal verzorgers, enkele managers en nog wat omkadering. De administratie rond werk- en verblijfsvergunningen, ziekte- en andere verzekeringen is bijvoorbeeld een hele klus.

Het is de tweede stage van de ploeg. Deze stage bestaat uit een twaalf dagen durend verblijf met veel trainingswerk. Ze hebben er -vaak in twee groepen : de toppers en de "tweede"ploeg- al meer dan dertig uur fietsen op de teller. Goed voor de groepsgeest, maar uiteraard vooral goed voor de conditie. De kilo's vliegen er bij sommigen af. De Italiaanse topspurter Napolitano is sinds de eerste stage al veel kilo's kwijt en komt in de buurt van zijn topvorm. Volgende week rijdt hij in Qatar. Een deel van de ploeg met Mc Ewen, Steegmans, Dehaes en Vandenbergh is nu aan de start in Australië. Maxime rijdt binnen een drietal weken in Italie, dan in de Algarve als aanloop naar het Vlaamse voorjaar Gent-Gent, Kuurne, Driedaagse van West-Vlaanderen enz... Het wielrennen is geglobaliseerd. West-en Oost-Vlaanderen links van de Schelde zijn de heimat van een sport die ook "Down Under" en in Californie massa's op de been brengt.

De Katyusha-renners komen uit een achttal verschillende landen (Rusland, Italië, België, Hongarije, Australië, Spanje, Groot-Britannië, Oostenrijk, Estland,...). Er zitten enkele heel interessante kerels in de zeer diverse groep.

In de voormiddag volg ik in een wagen een groep van een tiental renners die een paar uur gaat "losrijden" in het achterland van Alicante. Naast de training is er tijd voor prima verzorging en op punt zetten van materiaal. Dat laatste gebeurt op het fanatieke af. De toppers tellen en voelen hun ideale zit in milimeters.

De voertalen van de ploeg zijn vooral Italiaans, Engels, Russisch en Frans.

In de namiddag is er een verplichte informatie-sessie van de hoofddokter van de UCI over nieuwe afspraken inzake strijd tegen dopinggebruik. Die strijd wordt stelselmatig opgevoerd en gaat gepaard me heel wat administratieve formaliteiten. Onder meer de "where-abouts" waarmee renners met het oog op onverwachte controles buiten competitie dag in dag uit moeten laten weten waar ze (zullen) zijn, baren de renners en begeleiders heel wat kopzorgen. De strijd tegen doping moet, maar ik vraag me af of alle sporten even nauwlettend worden opgevolgd. Ik hoorde deze zomer in Bejing heel wat verhalen...

De informatiesessie loopt wat lang uit. Ik doe intussen wat werk voor de journalisten en fotografen en rijd al wat kilometers op de weinige vlakke wegen langs de kustlijn. Kwestie van het trainingsritme van een jonge prof toch een beetje te kunnen volgen. De fiets waarmee ik rijd is werkelijk zalig.
Tijdens het wachten op trainingsmaat Maxime ook wat gesprekjes met landgenoten... Uit Hasselt, Westende, Neerpelt,... Het wemelt hier van de Belgen...

Rond 17 uur zijn we eindelijk klaar om te fietsen. Ik heb er dan al een 15-tal km "wachten-opwarmen" op zitten. De fiets is werkelijk super...
Dat belet allemaal niet dat ik moet duwen tijdens ons ritje. Enkel op het laatste heb ik het wat moeilijk op een lange klim. Met mijn 1,80 m en bijna 90kg sleur ik zeker een tiental kilo teveel mee. De lichte fiets (6kg !) compenseert niet alles :-). Gelukkig is er Max die nu in een extra lastig stuk bergop een duw geeft en kan ik enkele tientallen meter aan de volgwagen hangen.
De mensen in de volgwagen vinden dat het meevalt. Benieuwd of dat geen vleierij is...:-)

In elk geval het is plezant en Maxime ziet het goed zitten met en in de nieuwe ploeg. Hij maakte vorig jaar een goed seizoen ondanks nogal wat tegenslag.
Hij vertelt onderweg meer als ik, maar dan kan ook te maken hebben met de adem die hij over heeft en ik niet.

Na de rit nog een lekkere douche, een lichte maaltijd, nog wat lezen, enkele vragen uit België beantwoorden en tijdig gaan slapen.
 

Tot morgen.

Yves