Woensdag: een drukke dag
Drukke dag vandaag. Werkontbijt met het BOIC. Sport is gemeenschapsbevoegdheid, maar voor cruciale randvoorwaarden is ook de federale overheid bevoegd. Voorzitter Beckers komt snel ter zake, we vergaderen efficiënt en we spreken af ons gesprek in Brussel verder te zetten.
Na de middag in de Badaling-regio op drie uur tijd twee boeiende facetten van eenzelfde China. Eerst een wereldwijd gelauwerde modernistische architectuur van een dertigtal woningen. Een paar kilometer verder stappen we over de Grote Muur. Eeuwenoud, duizenden kilometers lang, naar verluidt zelfs zichtbaar vanuit de ruimte, vijf miljoen bezoekers per jaar, indrukwekkend. Toekomstgericht China met wortels, gelukkig ook van voor de Culturele Revolutie… Onze uitstekende gids is geboren en getogen ter plekke, een self-made man die zijn opvallend goed Engels met Amerikaans accent leerde door dag en nacht Amerikaanse films te bekijken en Amerikaanse acteurs te imiteren.
’s Avonds laat zien we hoe Jean-Michel Saive het net niet haalt tegen een…Nigeriaan. Verdorie Nigeria. Voor mij was het –onafgezien van de uitslag- een speciaal moment. Ik heb Saive altijd van op afstand gevolgd en bewonderd. Ik was blij erbij te mogen zijn op wat wellicht de laatste match is van zijn zesde (!) en laatste Spelen. Saive is na een fantastische carrière op topniveau voor de Chinese liefhebbers van ping-pang (pingpong in het Chinees) een zeer bekend iemand. We hoorden het bij de vele supporters in het thuispubliek. Il faut le faire. Bedankt Jean-Mi !
Op de terugweg naar het hotel probeert mijn dochter Julie van de veiligheidsagent wat Mandarijns Chinees voor dagelijks gebruik te leren. De man doet zijn best, Julie ook, maar het blijkt heel moeilijk. Misschien moet ze de betere Chinese films eens proberen….
Meer informatie over formaatmogelijkheden
