Inleidend woord waarop het Actieplan Fraudebestrijding wordt voorgesteld
02/07/2008
Beste journalisten,
Het is met veel plezier dat ik jullie hier vandaag welkom heet. Ik zal het kort houden, want Staatssecretaris Carl Devlies zal jullie zo meteen uitvoerig zijn eerste actieplan fraudebestrijding presenteren. Maar ik wil jullie er toch aan herinneren dat deze regering heel wat aandacht besteedt aan de strijd tegen de fraude, zowel fiscale als sociale fraude. Het uitgangspunt voor haar beleid is een betere coördinatie van de fraudebestrijding, meteen ook de kernopdracht van Staatssecretaris Devlies. Conform het regeerakkoord volgt hij een tweesporenbeleid. Vooreerst tracht de staatssecretaris de inspanningen van de fiscale en sociale controle- en inspectiediensten beter op elkaar af te stemmen. Daarnaast waakt hij erover dat de wetgeving over het hele land op een uniforme manier wordt toegepast. Dat is belangrijk, want mensen en bedrijven die het spel correct spelen - en geloof me, dat is de overgrote meerderheid - mogen van de overheid verwachten dat die misbruiken aanpakt.
In uitvoering van het regeerakkoord heeft de regering al in april, tijdens de eerste weken van haar bestaan, een College voor de strijd tegen de fiscale en sociale fraude opgericht. Dit College Fraudebestrijding kreeg de opdracht mee om jaarlijks een actieplan op te stellen. Bovendien moest het eerste actieplan klaar zijn op 30 juni. Eerlijk gezegd, een bijna onmogelijke opdracht.
Wat is er zo bijzonder aan dit College Fraudebestrijding? Wel, in het College Fraudebestrijding, dat wordt voorgezeten door Carl Devlies, zitten alle hoofdrolspelers, al wie naam en faam heeft inzake strijd tegen de fraude, samen om de tafel. Niet alleen hoge ambtenaren van de fiscus. Niet alleen de hoge ambtenaren die leiding geven aan de sociale controle- en inspectiediensten. Neen, ook magistraten en politiemensen. Ik weet dat het onwaarschijnlijk klinkt, maar toch is het zo: voor de allereerste keer zitten alle betrokkenen samen, luisteren ze naar elkaars verzuchtingen, doen ze concrete voorstellen tot samenwerking of lanceren ze suggesties voor de aanpak van fraude. Sociale fraude én fiscale fraude. Fiscale fraude én sociale fraude. Om de veertien dagen zijn deze mensen samengekomen en het resultaat mag gezien worden.
Staatssecretaris Devlies heeft het actieplan fraudebestrijding van zijn College vanmorgen voorgelegd aan het Ministerieel Comité Fraudebestrijding. Dat heeft het licht op groen gezet! In dat specifieke ministerieel comité, dat ikzelf voorzit, hebben de regeringsleden zitting die bevoegd zijn voor Financiën, Sociale Zaken, Binnenlandse Zaken, Justitie, Werk, KMO’s en Zelfstandigen, Economie en de Coördinatie van de fraudebestrijding. [Sommigen van hen zijn trouwens aanwezig op deze persontmoeting.]
Ik wil het gras niet voor de voeten wegmaaien van Carl, maar hij zal het me niet kwalijk nemen als ik aanstip dat zijn actieplan uit twee pijlers bestaat.
De eerste staat in het teken van gegevensuitwisseling. Het bijeenbrengen en analyseren van informatie is essentieel om verbanden en fraudemechanismes te detecteren en aan te pakken. Het spreekt voor zich dat een meer doorgedreven gegevensuitwisseling is gekoppeld aan strikte voorwaarden, niet in het minst respect voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
De twee pijler bevat tientallen concrete maatregelen. Voor elk van die voorgestelde actiepunten wordt de huidige situatie geschetst, wordt aangegeven welke maatregelen volgens het College dienen te worden genomen en wie belast wordt met (het toezicht op) de uitvoering ervan.
Kenmerkend voor het actieplan, zowel wat de eerste als wat de tweede pijler ervan betreft, is dat het wordt gedragen door de mensen die morgen ook voor de uitvoering ervan zullen instaan. Het zijn de leden van het College – leidende ambtenaren, magistraten, politiemensen – die in dialoog met elkaar prioritaire aandachtspunten naar voren hebben geschoven.
Tot slot wil ik jullie nog meegeven waarom de strijd tegen fraude voor mij en voor deze regering zo belangrijk is. Natuurlijk is het de bedoeling dat er daardoor meer geld in het bakje komt, of dat er minder centen ten onrechte uit wegvloeien. Ik wil daar niet flauw over doen. Maar belangrijker nog is de strijd tegen fraude een morele verplichting, is ze een kwestie van elementaire rechtvaardigheid.
Carl, het woord is aan u.
Ik dank u.
Yves Leterme
