Toespraak Premier Yves Leterme op nieuwjaarsreceptie CD&V Ieper, ode aan Marcel Bode
25/01/2010
Het gesproken woord telt
Beste Vrienden,
Een oude wijsheid zegt dat je, zolang januari duurt, elkaar een gelukkig Nieuwjaar kunt wensen. Ik wil mij aan deze aangename traditie niet onttrekken: voor zover ik dit nog niet persoonlijk heb gedaan wens ik aan ieder van u alle moois voor 2010 –een gezond, hoopvol en gelukkig jaar-.
Een nieuwjaarsreceptie als deze is een ideale gelegenheid om vooruit te blikken, om dromen te uiten en verwachtingen te formuleren. Ik zal dit vandaag voor één keer niet doen. Ik wil voor één keer achterom kijken, naar het verleden van onze partij en naar de taaie grond, waarin wij, christendemocraten in de Westhoek, geworteld zijn.
Ik wil namelijk hulde brengen aan iemand, die het gezicht van onze partij in de laatste 56 jaar heeft bepaald, die de stamvader is van een hele generatie christendemocratische politici, waaronder ik mijzelf graag reken. Nog altijd is hij bekommerd om de idealen van onze partij en om de mensen, die deze idealen in realiteit moeten omzetten. Nog altijd is hij de zorgzame mentor en geestelijke vader van al degenen, die hier nog de moed hebben om politieke verantwoordelijkheid op te nemen. Uiteraard hebt u begrepen dat het gaat om onze vriend, ere-volksvertegenwoordiger en oud-schepen Marcel Bode.
Marcel Bode voert politiek vanuit de buik, vanuit een diepdoorvoelde overtuiging en geïnspireerd op de idealen, die hij van Jozef Cardijn heeft meegekregen in zijn jeugd. Hij liet zich inspireren door de kapelaan van Laken, die respect en solidariteit, vooral voor de jonge arbeiders, predikte. “Zien. Oordelen. Handelen”. Het heeft Marcel in zijn hele loopbaan doordesemd en tot op vandaag plukt de partij de vruchten van zijn inspiratie: wij, die vandaag aan politiek doen, en de jongeren, die klaarstaan om de fakkel over te nemen, mogen nog altijd op zijn voorbeeld en zijn wijze raad beroep doen.
Ik zal de hele loopbaan van Marcel niet in detail gaan uitspitten. Die is té omvangrijk voor dit korte bestek. Opsommen van de verenigingen, vzw’s, inrichtende machten, kerkelijke instellingen, … waarin hij actief is geweest is onbegonnen werk. Maar de manier waarop hij zijn talrijke opdrachten heeft vervuld is een voorbeeld dat ook vandaag nog inspirerend kan werken. Want de problemen kunnen veranderen en de werkmiddelen moderniseren, de grondtoon blijft altijd dezelfde: inzet voor de mensen, die hun vertrouwen aan u hebben gegeven. Déze mensen heeft Marcel nooit in de steek gelaten –ook niet wanneer hij geen electorale activiteiten moest verrichten-, en nog vandaag, op de gezegende leeftijd van 91 jaar, gaat zijn bekommernis naar het wel-zijn van onze maatschappij en de mensen, die deze maatschappij bevolken. Wij kunnen er veel van leren.
Hij is in de eerste plaats een trouw man, trouw aan een gegeven woord, trouw aan een ideaal, trouw aan mensen. Nooit heeft Marcel getwijfeld aan zijn ideaal, nooit heeft hij getwijfeld aan de partij, ook niet als hij ontgoochelingen moest verwerken. En de ouderen en historici onder ons zullen zich herinneren hoe Marcel, ondanks een gigantisch aantal voorkeurstemmen, in 1965 de parlementszetel, die hij sedert 1954 voor de partij had bezet, moest verlaten. Het spel van politieke evenwichten en apparentering hadden hiervoor gezorgd en de kranten schreven schande. Maar Marcel Bode zelf heeft deze tegenslag waardig gedragen en nooit kwam er kritiek op de CVP, die altijd zijn politieke partij is gebleven. Onvoorwaardelijk. Compromisloos.
Marcel is ook een voornaam man. Voornaam in de omgang, voornaam in taalgebruik, voornaam en hoffelijk. Hij dringt zich niet op en stelt zich bescheiden op. Maar wanneer hij het woord neemt –in het openbaar of onder vier ogen- , dan wordt naar hem geluisterd, want wat hij zegt isdoordacht en eerlijk. Hij heeft nooit meegeheuld met de waan van de dag of de verontwaardiging van het moment. Hij weegt af en zoekt de juiste manier om iets te formuleren zonder mensen te kwetsen. Maar voornaam is Marcel ook in zijn belangstelling voor mensen. Hij is altijd een graaggeziene figuur gebleven en het was dan ook logisch dat hij een veelgevraagde persoonlijkheid werd op openingen, recepties en plechtigheden. Hoeveel keer zou hij het zinnetje: “Hoe is ‘t ? En met de vrouw en de kinderen ?” niet hebben uitgesproken. Zijn vriendelijkheid was geen pose, maar een eerlijke blijk van belangstelling voor de toegesprokene én voor zijn gezin. Zijn woord wordt met graagte aanhoord en zijn opvattingen gerespecteerd. Marcel straalt terzelfdertijd gezag, gedrevenheid voor het goede én gemoedelijkheid uit. Ook bij zijn collega’s in het parlement, waar nochtans niet te veel plaats is voor echte vriendschap en menselijke warmte, was hij geliefd en gewaardeerd en daarom werd hij, op het einde van zijn parlementaire loopbaan, tot ondervoorzitter gekozen van de Kamer.
Hij is altijd een standvastig man gebleven. Hij heeft altijd voor zijn Westhoek en voor de Westhoekers blijven vechten. Het leven van Marcel Bode was hectisch en ontelbare malen moest hij pendelen tussen Ieper en Brussel, meestal met de vroegste trein. Op die trein zag hij hoeveel mensen met pendelarbeid hun brood moesten verdienen en het was dan ook bijna vanzelfsprekend dat hij te Brussel één der grootste pleitbezorgers werd van “arbeid in eigen streek”. De economische en sociale ontwikkeling van de Westhoek werd zijn hoofdbekommernis en hij liet geen gelegenheid onverlet om zijn collega’s in het parlement te confronteren met de noden en behoeften van onze uithoek.
Wanneer wij in de zestiger jaren en daarna enigszins onze economische achterstand op de rest van Vlaanderen konden inlopen, is dit voor een groot deel te danken aan politici van het slag van Marcel Bode. Op het thuisfront rustte hij niet, maar bouwde een indrukwekkend dienstbetoon uit. Op zijn zitdagen kwam hij in aanraking met de miseries en de behoeften van de mensen, die om zijn hulp kwamen vragen. Het woord “dienstbetoon” heeft ondertussen een verdachte bijklank gekregen, maar ik ben ervan overtuigd dat Marcel Bode zijn dienstbetoon nooit heeft aanzien als een middel tot goedkoop electoraal succes, maar als een logisch uitvloeisel van zijn bekommernis om ook de kansarmen -het woord is na zijn tijd ontstaan, de realiteit ervan niet- een eerlijke kans te geven in onze maatschappij.
Maar standvastig is Marcel ook gebleven aan zijn echtgenote Elisabeth, aan zijn groot gezin en aan zijn geloof, dat authentiek was en onvoorwaardelijk. Ook vandaag nog zijn het de pijlers van zijn leven en de idealen, die hij met zijn voorbeeld nog elke dag doorgeeft aan anderen.
Ik wil van deze nieuwjaarsreceptie gebruik maken om Marcel hartelijk te danken om zijn voorbeeld. Marcel heeft getoond dat politiek ook kan op een verheven, op een propere, op een menselijke, gemoedelijke en hartelijke manier. Hij heeft bewezen dat men ook een politieke carrière kan uitbouwen zonder geur van schandaal of wantrouwen. Wat hij met stevige stap voorging was een vast spoor, waar je je kommerloos kon op oriënteren.
Als ik u –en nu richt ik toch mijn blik naar de toekomst- iets mag toewensen in uw politieke en uw persoonlijk leven, dan is het dat wij allemaal in dit nieuwe jaar een klein beetje van die mooie voorbeelden van Marcel zouden overnemen: die trouw, die voornaamheid en die standvastigheid. Ik wens u allemaal een mooi en goed jaar 2010 !
