Na drie dagen Navo-overleg zie ik geen verliezers.

Na drie dagen Navo-overleg zie ik geen verliezers.

• Opiniestukken
• Buitenlands beleid

05/04/2008

Mijn conclusies uit de Top van Boekarest

Na drie dagen Navo-overleg zie ik geen verliezers. 

Elk land heeft zijn standpunten duidelijk en ondubbelzinnig laten klinken. Steeds met argumenten. Alle lidstaten, ook de gastlanden, hebben geluisterd.  Een respectvolle dialoog die tot beslissingen leidde. Ik zet graag enkele van mijn conclusies op een rijtje.

1°   “Wie spreekt, wordt gehoord”

De NAVO is een militaire organisatie met een sterke, democratische politieke besluitvorming. Ik was aangenaam verrast dat alle collega’s rechtuit voor de mening van hun regering uitkwamen.  Dat maakte het zoeken naar een gemeenschappelijk standpunt echter nooit onmogelijk. Want één ding is duidelijk: de Navo wil garant staan voor de veiligheid van alle mensen uit alle lidstaten. Het belang van deze collectieve – militaire en diplomatieke – solidariteit kan niet genoeg onderstreept worden.

Sommigen spreken soms geringschattend, ja vaak met veel minachting, over de rol van ons land.  Wel, ze hebben ongelijk.   Er werd duidelijk geluisterd naar de standpunten van de Belgische regering.  Dat de Benelux-landen samen met Duitsland en Frankrijk vaak dezelfde accenten leggen en eensgezind uit de hoek komen, komt over als een sterk signaal.  De Rijnland-landen hebben een stem en kunnen beslissingen mee bepalen!

2° “Een open houding met duidelijke afspraken leidt tot de beste samenwerking”

Vooraf werd gezegd dat de Amerikaanse president een orgelpunt wilde zetten op de realisatie van wat hij omschrijft als een eengemaakt en vrij Europa.  Wel, hij heeft gelijk.  Na het uiteenvallen van de voormalige Sovjetunie heeft de Navo, zoals de Europese Unie, de deuren opengezet.   Op basis van duidelijk toetsbare afspraken kunnen nieuwe lidstaten bijdragen aan en genieten van het streven naar collectieve veiligheid.  Met respect.

Namens de Belgische regering heb ik onderstreept dat elk land het recht heeft om het lidmaatschap van de NAVO na te streven.  Het is aan ons, in de NAVO, om uit te maken of deze landen al of niet worden toegelaten en wanneer, zonder druk of veto’s van binnenin of van buitenuit. De Russische en Amerikaanse presidenten hebben dat goed begrepen. 

Ik begrijp heel goed het gevoel van de grote Russische buur, die vandaag moet vaststellen dat landen die vroeger tot zijn bondgenoten werden gerekend nu vragen om lid te worden van de NAVO.. 

Met de uitnodiging tot toetreding van Kroatië en Albanië zal het bondgenootschap binnenkort 28 landen tellen.  En als Macedonië en Griekenland hun geschil over de benaming van Macedonië kunnen uitklaren, zal de NAVO straks 29 lidstaten sterk zijn. 

En waarom niet Oekraïne en Georgië? 

Binnenin de NAVO overheerste het gevoelen dat het onmiddellijke opstarten van een proces dat tot toetreding moet leiden te vroeg kwam. Deze landen lijken daarvoor nog niet klaar. Ik heb namens de Belgische regering datzelfde standpunt ingenomen. Samen met de Benelux-collega’s en de collega’s van Frankrijk en Duitsland hebben wij een compromis kunnen uitwerken binnen de NAVO waarbij toch een duidelijk en, naar ik verwacht, hoopvol signaal werd gegeven naar deze beide landen toe. 

3° Geen welvaart zonder veiligheid

Solidariteit kan je exporteren. 

Vandaag zijn Navo-troepen in Afghanistan actief.  Ook Belgische militairen zijn ter plaatse, vanuit eenzelfde doelstelling: de veiligheid van alle mensen, ook die bij ons, verzekeren. Er zijn trouwens al duidelijke resultaten voor te leggen: meer dan 5000 km nieuw aangelegde, veilige wegen; meer dan 7 miljoen kinderen die opnieuw regelmatig naar school gaan – daarvan 2 miljoen meisjes; meer kansen voor vrouwen.  Voorts kon de opiumteelt in een groot aantal districten worden teruggedrongen en is de veiligheidssituatie sterk verbeterd. Afghanistan is thans al veel minder een vrijhaven voor terroristen. Deze ontwikkelingen zijn ook voor de veiligheid van onze maatschappijen belangrijk!

Het is in deze evolutie, die leidt tot het geleidelijk teruggeven van het bestuur aan de Afghanen, waar ik in wil investeren.  Zij zal ons toelaten op termijn te kunnen starten met de terugtrekking van onze troepen uit Afghanistan; dat is de ambitie van mijn regering en dat heb ik onze bondgenoten duidelijk laten verstaan.  Zodra de veiligheid verzekerd is, kunnen we investeren in de welvaart, in de opbouw van het land. Daarvoor hebben we geen soldaten nodig.  Nee, dan moeten we ondernemers en investeringen aansporen, internationale economische en andere hulp aanbieden...

4° “ ’t Is altijd makkelijker de andere kant uit te kijken”

Het debat over een NAVO-rakettenschild is een moeilijk en lastig debat.  Is dat schild wel nodig?  En zo ja, is het wel doeltreffend en is het de prijs waard?

Deze en andere terechte vragen mogen echter geen aanleiding zijn om te doen alsof er in de wereld niets aan de hand is, alsof er helemaal geen mogelijke dreiging zou kunnen zijn op Europa.  Om de andere kant uit te kijken.  Aan politiek doen is voor mij niet alleen keuzes maken, het is ook verantwoording willen en kunnen afleggen. Wel, dat betekent dat we keuzes moeten maken op basis van het meest volledig mogelijke dossier.

Ik ben een van diegenen die de terreurdreiging in de wereld ernstig nemen.  Alleen, en daar volg ik vele collega’s, hebben we vandaag geen enkel antwoord op de vragen: waar, wanneer, hoe, wat kost het, zal iedereen beschermd zijn?  Het dossier is nog niet compleet.

Namens de Belgische regering heb ik daarom gezegd dat naast o.m. de diplomatieke weg als middel om een mogelijke dreiging aan te pakken, ook een rakettenschild bespreekbaar is, Maar natuurlijk pas wanneer alle vragen zijn beantwoord! Geen improvisatie!