Media

OESO geeft België fileadvies

joke — Wed, 08 May 2013 14:52:13 +0200

'Er ontbreekt een nationaal plan, en dat is te wijten aan de gespreide verantwoordelijkheden van het federale en regionale vlak'

Rapport OESO

De fileproblemen in Brussel en Antwerpen zijn groter dan die in Los Angeles, maar tolheffing en variabele prijzen voor treintickets kunnen België verlossen. Dat zegt de OESO in het jongste rapport over ons land.
De OESO laat in haar tweejaarlijkse rapport over ons land onder meer haar licht schijnen op onze mobiliteit. Of liever, het gebrek aan mobiliteit. De verkeerschaos in België, met zijn structurele files zijn een doorn in het oog van de denktank van de Westerse industrielanden. Brussel en Antwerpen kampen met grotere fileproblemen dan steden als Londen, Los Angeles en Milaan. Nergens anders in Europa wonen mensen zo ver van hun werk, dat vaak geconcentreerd is in de grote steden, aldus de Deense OESO-econoom Jens Christian Hoj. Dat leidt tot dagelijkse files, tijdverlies, een economische kost en luchtvervuiling. Om die gordiaanse verkeersknoop te ontwarren somt Hoj een aantal aanbevelingen op. Om het autoverkeer in de spits terug te dringen, zou er in en rond grote steden en drukke plaatsen tol moeten geheven worden. Rekeningrijden voor zowel personenwagens als vrachtvervoer zou soelaas kunnen bieden. Ook voor het oververzadigd openbaar treinvervoer zouden er hogere tarieven moeten gelden voor de piekuren, en goedkopere kaartjes daarbuiten. Dat zou een groot deel van het vervoer en mensen stimuleren om buiten de piekuren te reizen. In plaats van al te veel gratis dienstverlening aan te bieden, loont het volgens de denktank de moeite de vraag te stellen of ons land die middelen niet beter elders zou inzetten. België mist ook een infrastructuurplan op lange termijn, zegt de OESO. "Er is niet zozeer een probleem of gebrek aan wegen of de treininfrastructuur, maar er dreigt een grote saturatie. Er ontbreekt een nationaal plan, waardoor efficiënte selectie van infrastructuurprojecten belemmerd wordt", klinkt het. De OESO wijst in dat verband naar de verspreide verantwoordelijkheden. De trein is federale materie, de andere transporten (bus en tram) zijn in handen van de regionale overheden. Dat leidt tot een gebrek aan overkoepelend beleid voor het hele land. De huidige verkeersproblemen raken bijgevolg niet opgelost door subsidies voor diesel, woon-werkverkeer. Die budgetten kunnen beter ingezet worden in een geïntegreerd langetermijnplan voor mobiliteit van alle overheden samen. Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) zegt in een reactie dat hij de aanbevelingen met betrekking tot rekeningrijden onderschrijft. "Het is juist dat een volledig geïntegreerd systeem van kilometerheffing de beste oplossing is om mobiliteitssturend te werken. Het politiek akkoord tussen de gewesten voorziet in een kilometerheffing voor vrachtwagens vanaf in 2016. Voor personenwagens wordt voor de zomer 2013 nog een proefproject toegewezen aan een private partner." YVES LETERME

'Werkloosheid zal nog stijgen'
In haar jongste rapport van de Belgische economie herhaalt de OESO dat de automatische koppeling van de lonen aan de index beter verdwijnt. Het mechanisme ondergraaft de concurrentiepositie van de Belgische bedrijven. En het veroorzaakt werkloosheid, vooral bij laaggeschoolden. Yves Leterme, voormalig premier en adjunct-secretaris-generaal bij de OESO, vreest dat die werkloosheid nog zal toenemen. Bovendien "is ons land een open economie, en het is bijgevolg niet in de Wetstraat 16 dat je dat sterk kan gaan beïnvloeden. Dat wil niet zeggen dat je geen structureel beleid moet voeren, maar je moet de evolutie in een breder kader zien." De OESO roept nu ook op om niet blind te besparen omdat de economie zo langzaam wordt doodgeknepen. "Ik denk dat ons land op dat vlak een juist beleid voert. Vastberaden op de lange termijn, maar proberen om het moment van ingrijpen te sturen. We beleven een crisis aan de vraagzijde, dus moeten we proberen om dat te ontzien, zodat bedrijven en consumenten niet stoppen met investeren." "Wat wij zeggen is niet spectaculair nieuw. Maar tegelijk zijn al verschillende zaken in gang gezet. We doen aan beleid op maat, en hebben intens contact met regeringsleiders. Volgende week zien we bijvoorbeeld Frans president Hollande. Ik zie echter maar weinig Belgische ministers hier."
© 2013 De Persgroep Publishing

OESO geeft België fileadvies

joke — Wed, 08 May 2013 14:52:13 +0200

'Er ontbreekt een nationaal plan, en dat is te wijten aan de gespreide verantwoordelijkheden van het federale en regionale vlak'

Rapport OESO

Arco-garanties - "Blij met deze belangrijke stap vooruit" (Leterme)

joke — Tue, 26 Mar 2013 18:58:39 +0100

BRUSSEL 26/03 (BELGA) = Oud-premier Yves Leterme is tevreden dat de Raad

van State de beroepen tegen de Arco-garanties maandag grotendeels

verworpen heeft. Zijn regering had die waarborgen in het leven geroepen,

maar vraag was of dat wel kon in lopende zaken. Ook voormalig

financieminister Steven Vanackere - die ontslag nam in nasleep van de

ACW-heisa - spreekt op Facebook van een "opsteker".

Volgens de Raad van State volstond het advies van de Nationale Bank

destijds om te vrezen voor een systeemcrisis, waardoor de

regering-Leterme in lopende zaken wel degelijk mocht ingrijpen.

"Ik ben blij voor de kleine 800.000 Arco-spaarders, voor hen is het

een belangrijke stap vooruit. Vaak gaat het immers om mensen die

het niet te breed hebben en voor wie tweeduizend euro cruciaal is",

zei Leterme in een reactie aan Belga. "Maar ik ben ook blij dat nu

blijkt dat wij toch juist en in overeenstemming met de wet gehandeld hebben."

Ook Vanackere spreekt van een "opsteker voor wie vindt dat de

regering en het parlement gerechtvaardigde beslissingen hebben genomen".

"En het is zeer goed dat de fundamentele vraag over de zogenaamde

discriminatie aan het Grondwettelijk Hof wordt gesteld", schreef de

CD&V'er nog op Facebook.

Partijgenoot Leterme blijft er alvast van overtuigd dat de

Arco-coöperanten recht hebben op de waarborg. "Coöperatieve aandelen zijn

mijns inziens iets anders dan gewone aandelen. Ze horen dan ook bij de

gelijkgestelde financiële producten uit de waarborgregeling",

beklemtoont hij.

Leterme onderstreept tot slot dat tijdens de vereffening eerst het

eigen kapitaal van Arco aangesproken zal worden. De garantie zal

slechts het verschil bijpassen. "Het is belangrijk dat de

belastingbetaler dat weet", klinkt het nog. "De garantie is ook nog nooit

aangesproken, daar is dus nog geen euro aan verloren gegaan."

KNS/(DRM)/

Wat we samen doen, doen we beter

joke — Tue, 26 Feb 2013 14:26:00 +0100

Steeds meer mensen gaan samen auto's gebruiken, huizen bouwen, stookolie kopen of kinderopvang organiseren. Zijn die nieuwe coöperaties er voor de gezelligheid of is het nuchtere berekening?

Geert Sels

Afgelopen weekend legde ex-premier Yves Leterme het nog eens uit. 'De financiële werking van het ACW is gegroeid vanuit de coöperatieve gedachte: als je de spaarcenten van alle leden bundelt, kun je een beter rendement halen.' Het had uit een geschiedenisboek kunnen komen, uit het hoofdstuk waarin het ontstaan van de coöperaties uit de doeken wordt gedaan. Broodrondes, apotheken, melkdistributie en landbouwveilingen werden opgezet via georganiseerde voorzieningen. Motto: goed spul tegen een eerlijke prijs.

Een bijzondere loot van deze voorzieningen waren de kredietmaatschappijen die de zuilen opzetten voor hun achterban. Het wedervaren van de 800.000 Arcopar-spaarders is een late stuiptrekking van die geschiedenis. Ze zet de tegenstelling tussen vroeger en nu op scherp: want zijn deze mensen nu aandeelhouders van een coöperatie of volbloed beleggers?

Leterme geeft zelf het antwoord. 'Het is fout gegaan toen Dexia besliste om aan schaalvergroting door te voeren, om te concurreren met instellingen die werkten met fictieve geldcreatie en slechte kredieten.'
Ergo, de coöperatie is niet meer aangepast aan deze tijd? Je zou het niet zeggen als je om je heen kijkt. Steeds meer mensen vinden elkaar om zich gezamenlijk te organiseren. Misschien is in ons huidige tijdsgewricht wel een eigentijdse variant van de coöperatie aan het ontstaan. Wat ligt er dan aan ten grondslag? Doen we het voor de gezelligheid? Of is het nuchtere berekening?

Uitstroom

Aan de basis ligt telkens een gezamenlijke nood waar zich geen pasklare oplossing voor aandient. Soms is dat omdat de markt die oplossing niet voorhanden heeft, of ze aanbiedt tegen onaanvaardbare voorwaarden. Kijk maar naar de energiemarkt, waar veel consumenten de tarieven van Electrabel niet langer pikken. Het bedrijf levert nog steeds stroom, maar het weet ondertussen drommels goed wat'uitstroom' betekent.
In andere gevallen ontstaat die nood omdat de overheid moet passen. Ze heeft moeite om haar rol van verzorgingsstaat te handhaven. Begrotingscontroles volgen elkaar snel op, multinationals sluiten hun vestigingen, er moeten scholen gebouwd en wegdekken hersteld, en ondertussen zijn we gestaag aan het vergrijzen. De noden zijn talrijk, de budgetten krap.

Daarom gaan individuen zich associëren om zelf het heft in handen te nemen. Wat we zelf doen, doen webeter. Maar wel samen. 'Het model van de coöperatie is nooit echt weggeweest', zegt Caroline Gijselinckx van het Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving (HIVA) in Leuven. 'In sommige hoeken is het wel weggedeemsterd. Zo hebben de coöperatieve winkels het bij ons moeten afleggen tegen de grootwarenhuizen. In sommige landen als Zwitserland en Groot-Brittannië hebben ze zich kunnen handhaven.'
Recentelijk ziet Gijselinckx echter hedendaagse toepassingen van coöperaties opduiken. 'Die situeren zich meestal in andere sectoren dan voordien, zoals energie, huisvesting, mobiliteit en kinderopvang. Ze worden niet meer gestuurd van bovenuit. De Raiffeisenkas, bijvoorbeeld, werd indertijd opgericht door een elite die een nood vaststelde bij de landbouwers. Nu komen veel initiatieven bottom-up. Er heeft zich een sterke democratisering voltrokken en de sociale netwerken zijn een krachtig hulpmiddel om snel en breed te mobiliseren.'

Die sociale netwerken komen goed van pas bij crowdfunding, dat men met enige souplesse als een hippe en ietwat losse vorm van coöperatief werk zou kunnen beschouwen. Het basisprincipe is nochtans hetzelfde: iemand signaleert een nood en doet een oproep om daar dotaties voor te verzamelen. Deelnemers doen een duit in het zakje omdat ze overtuigd zijn dat het project er moet komen.

In Groot-Brittannië en Nederland, waar sterk bespaard is op overheidssubsidies, hopen nogal wat culturele organisaties via crowdfunding het hoofd boven water te houden. Veelal zijn de budgetten beperkt en neemt het engagement na de schenking weer wat af.

Daarmee vergeleken is de ware coöperatieve aanpak langduriger en ingrijpender. Betrokkenen zoeken een oplossing en willen die bestendigen. Ze gaan voor de langere termijn en willen medezeggenschap in de plannen. Met zijn allen vormen ze een groep die incontournable is op de markt. Samen staan we sterk. Door de macht van het getal is hun positie zo aanzienlijk dat ze interessante voorwaarden kunnen afdwingen. Mensen vinden elkaar om samen isolatiemateriaal, stookolie of zonnepanelen aan te kopen. Wegens het schaalvoordeel kunnen ze die tegen veel lagere prijzen krijgen.

Ecopower

Onlangs nodigde het Team Vlaams Bouwmeester de voorzitter uit van de grootste bouwcoöperatie in Zürich. Tussen 1998 en 2008 slaagde de stad erin 13.000 nieuwe woningen te bouwen, waarvan 21 procent via de coöperatie Wohnungbaugenossenschaften. 'Het uitgangspunt is dat we rekenen op basis van reële kosten, en dus niet van marktprijzen', legt Peter Schmid uit. 'Dertig procent van de grond in Zürich komt van de stad, die hem aanbiedt voor coöperatieve bouwprojecten. Dat laat ons toe om de bouwkosten 20 tot 25 procent lager te houden dan op de vastgoedmarkt.'

Banken aarzelen zelden om Schmid aan basiskapitaal te helpen. 'Onze huurprijzen liggen 15 procent onder die op de privémarkt. Stel dat we in de problemen komen, dan kunnen we te allen tijde de prijs optrekken. Die buffer is eigenlijk verborgen kapitaal.'

Coöperanten van de Wohnungbaugenossenschaften zijn verzekerd van een woonst, hoewel ze in de loop van hun leven naar andere woontypen kunnen doorstromen. Gezinnen beginnen in een grote woonst, zo gauw de kinderen het huis uit zijn verkassen ze naar een kleiner optrekje. Er zijn woonblokken waar ouderen er zich toe verbinden zorg voor elkaar te dragen. De woonzekerheid is echter evengoed een zwakte in het systeem: per jaar komt er amper vijf procent vrij.

'Capital is the servant , not the master of the organisation ', vinden ze bij de coöperaties. Geld dient om een organisatie te laten draaien. Daarom staat het niet in elk coöperatief concept even centraal. Er zijn coöperatieve vennootschappen, zoals het Zwitsers voorbeeld, waarbij men een aandeel koopt. Andere modellen steunen op samenhorigheid. Uit de milieubeweging zijn organisaties als Ecopower gegroeid om samen projecten op te zetten voor hernieuwbare energie. Vervoersmaatschappijen hebben Cambio opgezet om auto's te delen. Lokale overheden groeperen mensen om gezamenlijk stookolie aan te kopen.
Soms is vrijwilligheid de motor van een onderneming. Bijsupported agriculture verbinden mensen uit een regio zich ertoe om lokale landbouwers te ondersteunen. Ze kopen hun producten en gaan op drukke momenten zelfs helpen oogsten. Cohousing brengt bewoners samen in panden waar ze ruimtes of tuinen gemeenschappelijk hebben. Ouders nemen het initiatief om collectief kinderopvang te organiseren, hetzij door beurtelings op de kroost te passen, dan wel door de logistiek te delen.
Blijft de vraag waarom coöperaties aan een tweede jeugd toe zijn. Naast de scherpere prijzen die men in groep kan bedingen, is er een sociaal surplus. Er is meer nood aan opvang, verzorging en begeleiding en samen kan men die organiseren. In een woonproject voelt een alleenstaande zich meegenomen in de dynamiek.

Duwtje in de rug

Nieuwe coöperaties kunnen beleidsmatig een duwtje in de rug krijgen. De Verenigde Naties zagen dat het goed was en riepen 2012 uit tot 'jaar van de coöperatie'. Dat was, zoals wel vaker bij de VN, zowat een garantie dat niemand er iets zou van horen.

Dichter bij huis zien de Vlaamse overheden er het nut van in omgrassroot -dynamiek te ondersteunen. Nu de budgetten beperkt zijn, kunnen ze het initiatief bij sociale groepen leggen en samenwerking met de overheid stimuleren. Want wat ze zelf doen, doen ze beter.

© 2013 Corelio

Wat we samen doen, doen we beter

joke — Tue, 26 Feb 2013 14:26:00 +0100

Steeds meer mensen gaan samen auto's gebruiken, huizen bouwen, stookolie kopen of kinderopvang organiseren. Zijn die nieuwe coöperaties er voor de gezelligheid of is het nuchtere berekening?

Geert Sels

Uitstroom

Ecopower

Duwtje in de rug

'Bloedhonden achter je aan, ik ken dat ook'

joke — Sat, 23 Feb 2013 09:27:00 +0100

Hij volgt het Belgische nieuws niet meer op de voet. Daarvoor heeft hij het in Parijs te druk. En een terugkeer is niet aan de orde. Maar over de aanval van de N-VA op het ACW heeft Yves Leterme wel een mening: 'Als politicus heb je ook een deontologie.'

Joël De Ceulaer Foto's Michiel Hendryckx

'Een regenboogshirt achter het loket?' Yves Leterme lacht en fronst de wenkbrauwen. 'En wie heeft dat verboden? Nee, ik vrees dat ik u moet teleurstellen. Dat debat heb ik niet gevolgd. Ik moet soms moeite doen om de Vlaamse pers te lezen, weet u. Ik probeer het te volgen, hoor. En ik heb nog wel eens compassie met een collega die te hard wordt aangepakt. Maar in Parijs leer je de Wetstraat wel te relativeren.'

Het is donderdagmiddag en Yves Leterme heeft tijd voor een snelle lunch in de buurt van Brussel-Zuid, waar de vakbonden vandaag betogen tegen de federale regering. Dadelijk stapt hij op de trein naar Parijs, waar hij al ruim een jaar werkt als adjunct-secretaris-generaal van de Oeso, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. In die hoedanigheid reist hij de wereld rond. En dus is er weinig tijd om de Belgische kranten elke dag te lezen.

Alleen de frontale aanval op het ACW, die heeft de ex-premier, zelf ACW'er zijnde, wél aandachtig gevolgd. Aandachtig, en met de nodige afstand. 'We moeten dit dossier in een ruimer perspectief bekijken', zegt hij. 'De financiële werking van het ACW is gegroeid vanuit de coöperatieve gedachte: als je de spaarcenten van alle leden bundelt, kun je een beter rendement halen. Met de opbrengst van die coöperatie kon ook de werking van het ACW worden gefinancierd. En die werking is van een onschatbare waarde geweest voor de culturele en sociale ontvoogding van het Vlaamse volk.'

Waar is het dan fout gegaan?

'Het is fout gegaan, en dat geeft de huidige leiding ook toe, toen Dexia besliste om aan schaalvergroting te doen, om te concurreren met instellingen die werkten met fictieve geldcreatie en slechte kredieten. Op een bepaald moment maak je deel uit van een groot geheel waarmee allerlei ingewikkelde maneuvers worden uitgehaald. Men had toen moeten beslissen om eruit te stappen. Maar men heeft dat niet gedaan, omdat men de inkomsten nodig had om de werking te financieren.'

Begrijpt u dan de aanval van de N-VA?

'Ik ken het individuele fiscale dossier uiteraard niet, maar de aanklacht van fraude klopt volgens mij niet. Ik heb gelezen wat professor Axel Haelterman daarover gezegd heeft, en ik ken zelf toch ook wel iets van de belastingwetgeving - en ik denk dat het ACW zich juridisch niets te verwijten heeft. Het bezwaar van de aangetaste geloofwaardigheid blijft wel overeind. Als je kritiek uitoefent op bedrijven omdat ze de wettelijke mogelijkheden gebruiken die je zélf ook gebruikt, dan is je morele autoriteit zeker aangetast. Niet de waarde van het werk van je militanten, niet de doelstellingen van je organisatie, maar wel je geloofwaardigheid.'

Toch hebt u ACW-topman Patrick Develtere naar eigen zeggen een signaal van steun gestuurd.

'Ja, omdat ik zag hoe hij gevat werd in een maalstroom van mediaberichten, hoe hij door iedereen werd aangevallen.'

U hebt het zelf meegemaakt.

'Daarom net, vanuit die ervaring weet ik wat hij heeft meegemaakt. Men valt je niet alleen aan met rationele argumenten, maar ook met heel wat onwaarheden. Dat is de techniek van de bloedhonden, die heb ik ook achter mij aan gehad. Ik weet wat het betekent om daaraan bloot te staan. Daarom heb ik Patrick laten weten dat ik hem moreel steun. Het is als het moeilijk gaat dat men zijn vrienden kent.'

U hebt uw ontslag na de Fortisaffaire ook altijd onrechtvaardig gevonden. U verweet de Kamer toen zelfs 'onvolwassen' gedrag.

'Tijdens de zogenaamde Fortisaffaire was de Kamer niet in staat om sereen de rol te spelen die men van een parlement mag verwachten. Ik denk dat het in een aantal andere Europese democratieën wél had gekund. In Nederland of in Zweden zou dat dossier ernstig zijn aangepakt.'

Daar had u geen ontslag moeten nemen?

'Nee Er was geen reden voor. Maar als de meerderheid je niet meer volgt, moet je wel.'

U wordt ook achtervolgd door het verwijt dat u het ACW een cadeau hebt gedaan bij de redding van Dexia.

'Dexia was een systemische bank. Om het aandeelhoudersschap te stabiliseren, hebben wij op een bepaald moment beslist om de waarborgen uit te breiden van spaarboekjes naar de coöperatieve aandelen van Arcopar en de Tak 21-polissen van Ethias. Wie die beslissing aanvalt, moet mij eens uitleggen hoe zij een totale implosie hadden voorkomen. Wij hebben de Belgische spaarders toen behoed voor groot onheil.'

Waarom valt de N-VA het ACW zo hard aan, denkt u?

'Ik ga mij niet bemoeien met de Wetstraat, maar zij doen dat natuurlijk om stemmen te halen. Ik onderschrijf volledig wat Kris Peeters hierover zei: elke partij heeft de verantwoordelijkheid om goed na te denken over de manier waarop ze aan politiek doet. Ik ben ook oppositieleider geweest, en wij kregen toen ook allerlei documenten toegespeeld, onder meer van belastingambtenaren. Maar als politicus heb je ook een deontologie. Soms gebruik je documenten niet om te scoren, maar speel je ze door aan de bevoegde instanties.'

Politiek is toch oorlog, maar dan zonder geweld?

'Er zijn grenzen. Ik zeg niet dat die hier overschreden zijn, maar ik zou er toch voor pleiten dat men eerst zekerheid zoekt voor men iemand beschuldigt van fraude.'

Over fiscale spitstechnologie gesproken: de Oeso gaat in opdracht van de G20 onderzoeken hoe de fiscaliteit wereldwijd kan worden hervormd. Deugt ons belastingsysteem niet meer?

'Dat is iets te veralgemenend. Maar er rijst wel een probleem. Er bestaan verschillende verdragen tussen landen onderling om dubbele belastingen te vermijden. Als je ergens belasting betaalt op een economische activiteit en je wilt een deel van de opbrengst in een ander land gebruiken, dan hoef je daar geen tweede keer belasting op te betalen. En elk land gebruikt in de strijd om investeringen aan te trekken fiscale gunstregimes.'

'Dat systeem heeft er helaas toe geleid dat vele multinationals vandaag vaak vrijwel geen belasting betalen.'

Ze maken misbruik van het systeem?

'Landen beconcurreren mekaar, en doen dat onder meer door de winst van multinationals zacht te behandelen. Maar vandaag zegt zelfs de Amerikaanse president Barack Obama dat dit niet vol te houden is. Europa heeft tussen 1945 en 1975 gouden decennia gekend: wij groeiden toen drie procent per jaar. En het grootste deel van de productiviteitswinst werd toen besteed aan koopkrachtstijging en de uitbouw van een sociale welvaartsstaat. Vanaf de jaren zeventig werd de opbrengt van onze groei vooral besteed aan vergoeding van kapitaal en financiering van fiscale uitgaven.'

Is de Oeso toen niet meegegaan in die denktrant?

'De Oeso draagt daarin een verantwoordelijkheid, maar ik denk dat de hele wereld daarin is meegegaan. Zeker toen het Oostblok in elkaar stortte, trok men die liberale kaart. De tanker is toen gedraaid, maar iets te ver. Vandaag moeten we de steven opnieuw richten. De vrije markt creëert welvaart, maar heeft ook regels nodig.'

Hoe ernstig is de toestand?

'De toestand is ernstig. Als je ziet dat niet alleen Obama, maar ook de Conservatieve Britse premier David Cameron mee aan de kar trekt, dan wil dat zeggen dat het ernstig is. Voor onze welvaartstaten is het erop of eronder. Op deze manier kunnen we ze niet blijven onderhouden. Vandaag lopen we wereldwijd duizenden miljarden aan belastingen mis.'

Zal het lukken om die wereldwijde fiscaliteit eerlijker te maken?

'Wij zullen tegen juni concrete voorstellen doen, maar het zal een werk van lange adem zijn. Ik verwacht wel resultaat de komende jaren, de strijd tegen belastingparadijzen heeft tenslotte ook resultaat opgeleverd. Een eerste stap zou kunnen zijn dat we afspreken wat we niet meer toelaten.'

Wat zou dat kunnen zijn?

'Dat we geen systemen meer dulden die losstaan van een economische activiteit, bijvoorbeeld.'

Zoals de brievenbusholdings in België, waar onder meer Franse ondernemers graag gebruik van maken.

'Bijvoorbeeld. De adviseurs van president Obama zitten vooral op dat spoor. Louter fictieve brievenbusvennootschappen zouden dan bijvoorbeeld niet meer kunnen.'

Verliest België dan geen inkomsten?

'Wat we aan het invlaggen van fiscale constructies overhouden, zijn kleine bedragen. Maar als we op een correctere manier belastingen kunnen heffen, zullen we van de weeromstuit veel meer inkomsten hebben.'

Kan België op eigen houtje iets doen?

'Nee, eenzijdige ontwapening is nooit slim. We moeten dit mondiaal aanpakken. Het zou niet verstandig zijn om in ons eentje maatregelen te nemen. Daarvoor hebben we niet genoeg ruimte, want dan zullen onze bedrijven minder competitief worden.'

Is België vandaag een belastingparadijs?

'Het hangt ervan af voor wie. Voor holdings en grote vermogens misschien wel. Voor de gewone kmo en werknemer zeker niet.'

Dan hebben de vakbonden gelijk als ze betogen met de slogan: 'Wij hebben al genoeg betaald'.

'Het is te zeggen. In België is de crisis niet in de eerste plaats afgewenteld op de koopkracht van de werknemers. Als SP.A-voorzitter Bruno Tobback zegt dat de lasten van de crisis bij ons het rechtvaardigst verdeeld zijn, dan heeft hij gelijk, inclusief voor de periode dat hij in de oppositie het tegendeel beweerde. Hoe België de koopkracht heeft gevrijwaard, door de indexering te behouden en de uitkeringen niet te verminderen, dat is uniek, daartoe zijn weinig landen in staat geweest.'

Dus de betogers hebben ongelijk?

'De reden die ze zelf geven, is geen goede reden. Ze willen dat de federale regering snel akkoord gaat met hun voorstel voor de verdeling van de welvaartsenveloppe, en op dat vlak doet de regering tot dusver goed werk.'

'Er is wel een dieperliggend, fundamenteel ongenoegen dat leeft bij de arbeidersbeweging, en dat is wel terecht: het kapitaal wordt te weinig belast in vergelijking met de arbeid. Maar dat is niet typisch Belgisch, daarvoor moeten ze de Belgische regering niet aanvallen.'

U zei net dat de indexering een goede zaak is voor onze koopkracht. Maar is de Oeso niet tégen die loonindexering?

'De kritiek van de Oeso is dat een automatische indexering kan leiden tot competitiviteitsverlies. Het punt is niet dat er geen loonsverhogingen mogen worden toegekend, het punt is dat die verhoging altijd moet worden getoetst aan de competitiviteit. En dat gebeurt normaal gesproken ook in ons land, dankzij de loonnorm die we kennen sinds 1996. Die loonnorm is de maximale groei, en als iedereen zich daar altijd aan zou houden, heeft die index geen negatieve impact.'

Die index kost ons geen jobs, dus?

'Er zijn helaas ontsporingen die kunnen leiden tot het verlies van arbeidsplaatsen. Het verslag van de Nationale Bank spreekt daarover. In sommige sectoren en bedrijven wordt de loonnorm overschreden, er zijn ook allerlei baremieke verhogingen waardoor onze lonen te snel stijgen.'

Zullen de Europese landen hun welvaartsstaten overeind kunnen houden?

'Ik ben daar niet zo pessimistisch over. Er is nog altijd geen betere plek in de wereld om te wonen dan Europa. Al zullen we niet langer de voortrekkersrol kunnen spelen. Toch zie ik op middellange termijn heel wat positieve ontwikkelingen. Als de koopkracht van de Chinezen, de Brazilianen en zelfs de Afrikanen toeneemt, zal dat een enorme vraag naar goederen en diensten creëren. Daarvan zullen wij hoe dan ook een belangrijk deel kunnen leveren.'

Welke goederen en diensten zullen wij moeten leveren?

'We hebben lang de illusie gehad dat wij per se andere en meer gesofisticeerde goederen zullen maken dan de Indiërs en de Chinezen. Dat was het idee achter initiatieven zoals Flanders Technology. Maar dat idee moeten we laten varen. Die Indiërs en Chinezen zijn niet dommer dan wij, en ze zijn met veel meer. Nee, ik denk dat wij het in hoge mate zullen moeten hebben van de explosie van de vraag.'

Denkt u dat landen zoals Brazilië en China onze welvaartsstaten zullen kopiëren?

'Op hun eigen ritme werken ook andere delen van de wereld aan meer sociale bescherming. En dat moet niet alleen uit ethische overwegingen. Als China duurzaam wil blijven groeien, bijvoorbeeld, moet de consumptie daar omhoog. Vandaag sparen de Chinezen vaak de helft van wat ze verdienen, omdat ze geen pensioenstelsel en ziekteverzekering kennen. Als de Chinese overheid wil vermijden dat de slapende koopkracht weggespaard wordt, zal ze een pensioensysteem en ziekteverzekering moeten uitbouwen.'

Verwacht u dat landen zoals China gaandeweg democratischer zullen worden?

'Op middellange termijn wel. Ik denk dat we na de economische convergentie op termijn ook een sociale en politieke convergentie zullen krijgen wereldwijd.'

U hebt weleens gezegd dat onze parlementaire democratieën onder druk staan.

'Ik heb eens de parallel gemaakt met de vorige eeuw. Na de beurscrash van 1929 sloeg de financiële crisis over op de economie, waardoor je sociale spanningen kreeg en een legitimiteitscrisis van het politieke systeem, wat toen vertaald werd in bijvoorbeeld de opkomst van het nazisme.'

Oei, u begint over de jaren dertig. Dat mag niet meer.

(lacht) 'Ik wil net aangeven dat we vandaag beter gewapend zijn om op zo'n crisis te reageren. Maar toch beleeft het politieke systeem een legitimiteitscrisis. De globalisering heeft ertoe geleid dat het format van een land met een parlement te traag werkt. Parlementaire democratieën hebben moeite om het hijgen van de tijd bij te houden. De opinievorming aan de ene kant en de besluitvorming aan de andere kant zijn allebei uit het parlement weggemediatiseerd.'

Wat te doen?

'Ik heb daar geen pasklaar antwoord op. Maar het zal mij zeker benieuwen hoe onze democratieën de komende jaren zullen evolueren. Vandaag is hun macht beperkt. Ik heb in België zowat alle hefbomen van de macht in handen gehad, en met alle respect: de greep die je als premier of minister-president op de realiteit hebt, is toch maar beperkt.'

Dan hoeven we u volgend jaar niet terug te verwachten op een lijst?

'Ik wil niet arrogant doen, maar ik ben nu 52 en heb in België heel veel gezien. En wat ik nu doe, doe ik zeer graag.'

'Op 7 december komt er een einde aan mijn mandaat, maar zo'n mandaat wordt normaal gesproken minstens één keer verlengd. In oktober zal ik daarover eens beginnen nadenken.'

Uw partijgenoot Kris Peeters geeft alvast de indruk dat hij niet op uw terugkeer zit te wachten.

'Dat weet ik niet. Ik ben lid van CD&V en ik steun mijn partij waar ik kan. Peeters is de kopman en Wouter Beke de voorzitter. Ik zit de gemeenteraad in Ieper voor en houd mij in Parijs bezig met de wereld. Voor de niveaus daartussen heb ik momenteel echt weinig tijd.'

Misschien is Peeters bang voor uw terugkeer?

'Niemand hoeft bang te zijn voor mij. Ik ben zeer dankbaar voor alle kansen die ik heb gekregen, en ik zal pas een beslissing nemen als men mij vraagt om op een lijst te staan. Maar ik zit daar niet op te wachten. Ik weet dat het spijtig is voor uw interview, maar meer kan ik daar niet over zeggen.'

In een gesprek met DS Weekblad zei uw partijgenoot Steven Vanackere onlangs dat hij van het trio Vervotte-Leterme- Vanackere de enige is die was blijven zitten.

(haalt de schouders op) 'Hij heeft ook de kans gehad om iets anders te doen.'

U bedoelt: hij had gouverneur kunnen worden.

'Niet alleen dat, hij had ook iets anders kunnen zoeken. Als je echt iets anders wil, dan moet je dat zoeken. Niemand is verplicht om minister te worden.'

Hij doet het uit plichtsbesef, zegt hij.

'Ik heb dat ook lang gehad. Zelfs toen mijn gezondheid het liet afweten. Maar de mensen hebben recht op iemand die zich voor tweehonderd procent kan geven. En geloof me, niemand is onvervangbaar. Al doet Vanackere zijn werk zeer goed.'

OESO zet rem op fiscale vluchtroutes

joke — Wed, 13 Feb 2013 14:02:06 +0100

'De manier waarop multinationals hun winsten verschuiven, voedt de perceptie dat alleen naïevelingen belasting betalen.' Dat schrijft de OESO onomwonden in een nieuw rapport.

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) stelde gisteren een rapport voor waarin scherp werd uitgehaald naar bepaalde praktijken van grote ondernemingen. De studie kwam er op vraag van de G20, de groep van de twintig rijkste landen van de wereld, die vrijdag bijeenkomt.Volgens het document zijn multinationals de jongste jaren steeds meer gaten in de belastingwetgeving gaan misbruiken. Ze hollen hun belastbare basis alsmaar verder uit en versluizen winsten naar plaatsen waar ze het minst belast worden. Regels die ervoor zorgen dat multinationals niet in verschillende landen op dezelfde winst worden belast, leiden er volgens de OESO te vaak toe dat ze helemaal geen belastingen betalen.Landen moeten hun fiscale wetten daarom dringend beter op elkaar afstemmen, klinkt het.

"Belastingontwijking door grote bedrijven voedt immers de perceptie dat alleen naïevelingen belastingen betalen."Yves Leterme, de adjunct-secretaris-generaal van de OESO, omschrijft het rapport als een zeer sterk signaal. "Maar het is slechts een eerste stap. Het is de bedoeling dat we nu nagaan welke concrete maatregelen mogelijk zijn om een doorbraak te forceren." Dat actieplan om fiscale vluchtwegen af te sluiten, moet tegen juni klaar zijn.Volgens Leterme is de bestaande situatie gewoonweg onhoudbaar. "De sociale welvaartsstaat komt onder druk als overheden te veel moeten bezuinigen. Soms zijn die inspanningen om te besparen gewettigd, maar vandaag zien we dat de fiscale druk op gezinnen en kmo's te groot is.
Terwijl grote bedrijven volop de concurrentie tussen landen laten spelen en overheden tegen elkaar uitspelen. Multinationals betalen minder dan 5 procent belastingen, bij kmo's ligt dat gemiddeld tussen 25 en 30 procent."Een grote hervorming doorvoeren is zeker niet makkelijk, maar onmogelijk is het evenmin, stelt Leterme. "Met onze hulp is de G20 de strijd met de echte belastingparadijzen aangegaan en daar zijn resultaten geboekt.

Dit probleem kan niet op Belgisch of zelfs niet op Europees niveau worden aangepakt. Hiervoor heb je een globale aanpak nodig."Aanpassingen aan de notionele interestaftrek, het Belgische fiscale gunstregime, zijn geen taboe. "De notionele interestaftrek is op zich een goede maatregel omdat ondernemingen op die manier hun eigen vermogen kunnen versterken. Maar door het vrij verkeer van kapitaal is het systeem gebruikt om concurrentie tussen landen te organiseren. Dat moet eruit."Angel Gurria, de secretaris-generaal van de OESO, benadrukt dat de gebruikte mechanismen technisch perfect legaal kunnen zijn. "Maar ze ondermijnen het internationale fiscale systeem."

Bron: De Morgen, 13 februari 2013, Steven Samyn

OESO zet rem op fiscale vluchtroutes

joke — Wed, 13 Feb 2013 14:02:06 +0100

Bron: De Morgen, 13 februari 2013, Steven Samyn

Deutschland hat ein Imageproblem bei Zuwanderern

joke — Wed, 13 Feb 2013 11:49:40 +0100

Deutschland hinkt bei der Zuwanderung hochqualifizierter Fachkräfte im internationalen Vergleich hinterher. Zwar seien die Hürden hierzulande durchweg niedriger als in den anderen Industrienationen. Dennoch werde das deutsche Zuwanderungssystem im In- und Ausland als restriktiv wahrgenommen. Das ist das zentrale Ergebnis des Berichts "Zuwanderung ausländischer Arbeitskräfte: Deutschland" der Internationalen Organisation für Zusammenarbeit und Entwicklung (OECD).

Ein Turm aus Styropor-Bausteinen, auf denen das Wort Fachkraft geschrieben steht. (Foto: dpa) Großansicht des Bildes Deutschland braucht Zuwanderer, um seinen Fachkräftebedarf zu decken. Bei den Arbeitgebern sei die Überzeugung weit verbreitet, dass eine Personalgewinnung im Ausland kompliziert sei, heißt es in dem Bericht. Die Experten sprechen von einem "Anwerbestopp mit Ausnahmen". Deutschland solle daher Arbeitsmigration unter klar definierten Voraussetzungen grundsätzlich erlauben und vor allem die Hürden für Ausländer mit mittlerer Qualifikation senken, um mehr Fachkräfte aus dem Ausland nach Deutschland zu locken.

Schlechter Ruf nicht gerechtfertigt

Denn so großzügig das deutsche Einwanderungssystem bei akademischen Berufsbildern sei, so schwierig gestalte es die Zuwanderung in Fachberufen, die keinen Hochschulabschluss voraussetzten, sagte der stellvertretende OECD-Generalsekretär Yves Leterme. Das sei der Grund dafür, dass im internationalen Vergleich nur wenige ausländische Fachkräfte dauerhaft nach Deutschland kommen.

Pro Jahr liege die Zahl von Arbeitskräften, die aus Ländern außerhalb der EU und der Europäischen Freihandelsregion EFTA nach Deutschland kommen, bei 25.000. Länder wie Australien, Dänemark, Kanada und Großbritannien verzeichneten gemessen an der Bevölkerung fünf bis zehnmal so viele Zuwanderer für den Arbeitsmarkt.

Die Experten betonen, dass der schlechte Ruf des deutschen Systems nicht gerechtfertigt sei. Die Bearbeitungszeiten seien eher kurz, das Verfahren kostengünstig und die Ablehnungsquote gering. Eine größere Hürde sei es, passende Kandidaten zu finden, lautet ein weiteres Ergebnis der Studie. Vor allem kleine und mittelgroße Betriebe bestünden auf Deutschkenntnissen und sehr spezifischen Qualifikationen, die im Ausland schwer zu finden seien.

Zuwanderung wurde bereits erleichert

Die Bundesregierung hatte in den vergangenen Jahren die Zuwanderung von Fachkräften erleichtert. So wurden die Mindesteinkommensschwellen für Hochqualifizierte mit der Einführung der "Blauen Karte" der Europäischen Union gesenkt, und für bestimmte Mangelberufe fielen die Vorrangprüfungen weg.

Zudem wurde die Anerkennung ausländischer Bildungsabschlüsse von in Deutschland lebenden Ausländern erleichtert. Zur Bekämpfung des Fachkräftemangels setzen Bundesregierung und Opposition aber vorrangig darauf, das Arbeitskräftepotenzial im Inland besser zu nutzen, etwa durch die Ausweitung der Erwerbsbeteiligung von Frauen und Älteren sowie geringere Schulabbrecherzahlen bei jungen Menschen.

http://www.tagesschau.de/wirtschaft/zuwanderung-arbeitsmarkt100.html

Deutschland hat ein Imageproblem bei Zuwanderern

joke — Wed, 13 Feb 2013 11:49:40 +0100